Jan Frigge business in Lome TOGO, Afrika.

Klick on a picture to follow a link...

Jaren heeft hier een text gestaan waarin ik mijn vader aansprak op zijn daden in het verleden en nu, in de gedachte dat hij onze relatie wilde verbeteren, iets wat hij zei, maar niet bedoelde. Nu ben ik zover mijn familie te laten gaan. Ik ben niet hun familie. Ik reis verder, waar zij stoppen. De raakvlakken zijn verbleekt. Het enige dat rest zijn sporen melancholie en wat oude dromen. Zelfs deze laatste text is aan het verbleken... ik verlies mijn interesse...

   Dit is een gedicht voor jou mam...

Onvoltooid Verleden Tijd

Soms dan doet vroeger opeens pijn
Sluipt ongemerkt diep in mijn zijn
Dan valt de tijd stil en ik ben
Terug op die plekken, die ik ken
Die plekken die ik nooit vergeet
Vervuld van mijn verleden leed
Die plekken waar ik niet wil zijn
Soms doet mijn vroeger opeens pijn  

Dan wordt de kleinste druk te veel
Grijpt weer die onmacht naar mijn keel
Dan stokt mijn adem en ik snak
Naar lucht en ruimte maar ik pak
Een sigaret of een glas wijn
Verzuurde drank, verschraalde pijn
Dan jaagt mijn adem door mijn keel
Soms is de kleinste druk te veel

Genadeloos onbuigzaam feit
Maar vroeger raak ik nooit meer kwijt
Mijn onvoltooid verleden zijn
Mijn onvoltooid verleden pijn
Mijn onvoltooid verleden kind
Dat mij nog steeds aan vroeger bind
Genadeloos onbuigzaam feit
Mijn onvoltooid verleden tijd

Gedicht en muziek door Ramon

  Vergeef mij 

  Vergeef mij, vrouw, voor het misbruiken van je lijf
Vergeef mij voor de tranen die je om mij hebt gelaten,
De pijn die ik je heb laten lijden
Vergeef mij je niet te hebben gevraagd,
Niet te hebben aanbeden.
Je bent mijn thuis, en mijn hart zingt om ons samen komen
Je bent de enige plek op aarde die mij waarlijk koestert
Die mij waarlijk geheel wil hebben
Me waardeert en liefheeft
 
  Vergeef mij, vrouw, zo hard bij je te zijn binnengedrongen,
Je tempel te hebben beklad
Met mijn vunzige teksten
Vergeef mij, met je te hebben gespeeld,
Toen je er nog niet klaar voor was,
Je pure onschuld, dat engelachtige vertrouwen,
Met voeten te hebben getreden.
Ik, de man, had je moeten beschermen,
Je had moeten eren, van je gehuppel had moeten genieten. 

  Maar ik ben zwak geweest, zo zwak.
Ik miste thuis, en ik wist niet hoe er te komen,
Ik had pijn, zoveel pijn.
En ik was bezeten van lust. Een lage lust
Een grauw masker van kwaad nam mij over
En deed mij jou binnen dringen
Je maagdelijkheid ontnemen, je liefde beschadigen
Ik wist niet wat ik deed, en als ik je nu zie,
Zou ik liever sterven, dan je ooit nog met zulk
Smerige handen en gedachtes aanraken.
Vergeef mij, deze schuldige ziel
 
  Ik vraag je, laat je pijn gaan…
Vergeef me, en laat die schaduw los…
En help mij, de liefde weer te vinden… 

      De Man