Jan Frigge business in Lome TOGO,
Afrika.
Klick on a picture to follow a link...
Jaren heeft hier een text gestaan waarin ik mijn vader aansprak op zijn daden in het verleden en nu, in de gedachte dat hij onze relatie wilde verbeteren, iets wat hij zei, maar niet bedoelde. Nu ben ik zover mijn familie te laten gaan. Ik ben niet hun familie. Ik reis verder, waar zij stoppen. De raakvlakken zijn verbleekt. Het enige dat rest zijn sporen melancholie en wat oude dromen. Zelfs deze laatste text is aan het verbleken... ik verlies mijn interesse...
Dit is een gedicht voor jou mam...
Soms
dan doet vroeger opeens pijn
Sluipt ongemerkt diep in mijn zijn
Dan valt de tijd stil en ik ben
Terug op die plekken, die ik ken
Die plekken die ik nooit vergeet
Vervuld van mijn verleden leed
Die plekken waar ik niet wil zijn
Soms doet mijn vroeger opeens pijn
Dan
wordt de kleinste druk te veel
Grijpt weer die onmacht naar mijn keel
Dan stokt mijn adem en ik snak
Naar lucht en ruimte maar ik pak
Een sigaret of een glas wijn
Verzuurde drank, verschraalde pijn
Dan jaagt mijn adem door mijn keel
Soms is de kleinste druk te veel
Genadeloos
onbuigzaam feit
Maar vroeger raak ik nooit meer kwijt
Mijn onvoltooid verleden zijn
Mijn onvoltooid verleden pijn
Mijn onvoltooid verleden kind
Dat mij nog steeds aan vroeger bind
Genadeloos onbuigzaam feit
Mijn onvoltooid verleden tijd
