Skype name... shanthanka
Maroesja Perizonius, Communekind
Mijn commentaar als commune kind...
Klick on a picture to follow a link...
Ten eerste, een fantasties product Maroesja, je documentaire. Als communekind vond ik veel herkenning. Ook ik heb een verhaal, en had die hier staan, maar heb besloten deze weg te halen. Iedereen wordt uiteindelijk geoordeeld op zijn daden, door de GOD in zichzelf. Ik heb geen zin meer deze zaken publiekelijk te maken. Ik wens iedereen het beste, liefde, licht en vergeving. En Dassana, ik ben teleurgesteld in je.
Ik heb je boek nu uit, en ben ik een boek bezig van een ander sannyas kind uit Engeland. Zijn naam is Tim Guest. Wat een overeenkomsten, en wat een openbaring. Dat mijn moeder voorstelde sex met haar te hebben, 'op een oude fiets moet je het leren'... Ze heeft het altijd ontkent. Maar het was blijkbaar iets dat werd aangedragen te doen... Wat een sicko's. Ik voelde me zo bedreigd. Wat een eenzaamheid, zo herkenbaar met die van Tim. Zo heb ik ook eenzaam rondelopen op de Ranch, Rajneesh Puram.
Hoe kan je jezelf nu intelligent noemen en stom achter de meute aanlopen? Voor mij zijn alle sannyassin, die zich nog sannyassin durven noemen, dommer dan het achtereind van een varken. En Dassana en al die andere leiders zijn criminelen. Waarom niet duidelijk een naam geven aan deze mensen. Hebben ze ooit excuses aangeboden? Dassana is een judas. Duidelijk de politicus en de priester waar OSHO het zo over had, net als al die andere groepsleiders, therapeuten, commune leiders en consorten. Ik ben blij altijd een rebel te zijn geweest tussen deze mensen die zich zo trots rebellen noemden. Hoe meer ik lees hierover, hoe duidelijker het wordt. Ik zou graag nog meer contacten met sannyas kinderen willen hebben. Ik ben bezig een forum voor sannyassin kinderen te bouwen. Snel meer..
ShanT
Jaren heeft hier een text gestaan waarin ik mijn moeder aansprak op haar daden in het verleden en nu, in de gedachte dat zij onze relatie wilde verbeteren, iets wat zij altijd zei, maar niet bedoelde. Nu ben ik zover mijn familie te laten gaan. Ik ben niet hun familie. Ik reis verder, waar zij stoppen. De raakvlakken zijn verbleekt. Het enige dat rest zijn sporen melancholie en wat oude dromen. Zelfs deze laatste text is aan het verbleken... ik verlies mijn interesse...
Dit is een gedicht voor jou mam...
Vergeef mij, vrouw, voor het misbruiken
van je lijf
Maar ik ben zwak geweest, zo zwak.
De Man
Eigenlijk zou deze ook voor de moeder aan haar kind
moeten staan...
Soms
dan doet vroeger opeens pijn
Sluipt ongemerkt diep in mijn zijn
Dan valt de tijd stil en ik ben
Terug op die plekken, die ik ken
Die plekken die ik nooit vergeet
Vervuld van mijn verleden leed
Die plekken waar ik niet wil zijn
Soms doet mijn vroeger opeens pijn
Dan
wordt de kleinste druk te veel
Grijpt weer die onmacht naar mijn keel
Dan stokt mijn adem en ik snak
Naar lucht en ruimte maar ik pak
Een sigaret of een glas wijn
Verzuurde drank, verschraalde pijn
Dan jaagt mijn adem door mijn keel
Soms is de kleinste druk te veel
Genadeloos
onbuigzaam feit
Maar vroeger raak ik nooit meer kwijt
Mijn onvoltooid verleden zijn
Mijn onvoltooid verleden pijn
Mijn onvoltooid verleden kind
Dat mij nog steeds aan vroeger bind
Genadeloos onbuigzaam feit
Mijn onvoltooid verleden tijd
Vergeef mij
Vergeef mij voor de tranen die je om mij hebt gelaten,
De pijn die ik je heb laten lijden
Vergeef mij je niet te hebben gevraagd,
Niet te hebben aanbeden.
Je bent mijn thuis, en mijn hart zingt om ons samen komen
Je bent de enige plek op aarde die mij waarlijk koestert
Die mij waarlijk geheel wil hebben
Me waardeert en liefheeft
Vergeef mij, vrouw, zo hard bij je te zijn binnengedrongen,
Je tempel te hebben beklad
Met mijn vunzige teksten
Vergeef mij, met je te hebben gespeeld,
Toen je er nog niet klaar voor was,
Je pure onschuld, dat engelachtige vertrouwen,
Met voeten te hebben getreden.
Ik, de man, had je moeten beschermen,
Je had moeten eren, van je gehuppel had moeten genieten.
Ik miste thuis, en ik wist niet hoe er te komen,
Ik had pijn, zoveel pijn.
En ik was bezeten van lust. Een lage lust
Een grauw masker van kwaad nam mij over
En deed mij jou binnen dringen
Je maagdelijkheid ontnemen, je liefde beschadigen
Ik wist niet wat ik deed, en als ik je nu zie,
Zou ik liever sterven, dan je ooit nog met zulk
Smerige handen en gedachtes aanraken.
Vergeef mij, deze schuldige ziel
Ik vraag je, laat je pijn gaan…
Vergeef me, en laat die schaduw los…
En help mij, de liefde weer te vinden…
Dilgo Kyentse
Rinpoche Tulku
With Tischa
